Ongewenste Cadeau’s: wat doe je er mee


Zo nu en dan, of misschien wel heel vaak, krijg je iets waarbij je gelijk al denkt: wat moet ik er mee. Vaker is het zo dat je iets hebt gekregen en in eerste instantie denkt: leuk; om er dan later achter te komen dat het ergens beland is en je er helemaal niets me doet. Wat doe je dan als je het weer in je handen krijgt?

Cadeaudoos.jpg

Daar begint het kiezen: wel of niet bewaren

Je ziet het en denkt: och wat leuk, dat is van tante Annie. Wat lief dat ze aan mij gedacht heeft, maar ja, ik kan er niks mee.
Eigenlijk heb je dan al de juiste houding te pakken: Je waardeert het gebaar, maar weet dat het tussen jou en dat cadeau niets gaat worden.

 

Beatrijs Ritsema zegt:

Materiële overvloed of niet, aan cadeaus geven en krijgen blijven we voorlopig vast zitten. Enthousiasme is verplicht, ook bij afschuwelijke cadeaus. Oh en ah en dankjewel roepen hoort er net zo goed bij als een cadeaupapiertje.

 

Soms heb je iets in je handen en roept het alleen maar ergernis op: weer iets waarvan ze totch weet dat ik daar niet van hou?
Blijkbaar niet, want anders was ze wel met iets anders aangekomen.

Je blijft dan ook steeds met dezelfde vraag zitten: wat doe ik er mee

Moeilijk weg doen foute cadeaus

Wegdoen durf/kan/wil ik niet en weer wegleggen is eigenlijk niet echt kiezen: je schuift de beslissing voor je uit en kiest door weg te leggen voor de weg van de minste weerstand.
Dat weet je zelf ook wel, maar dat is nou even niet anders denk je.

Nee zeggen en durven weigeren

Heel illustratief, want zo gaat dat met heel veel dingen. Nu gaat het om een cadeau, maar de volgende keer is dat een etentje waar je eigenlijk niet heen wilt, maar toch naar toe gaat; of een afspraak met iemand die je eigenlijk niet durft af te zeggen, maar waar je eigelijk helemaal de tijd niet voor hebt.

Wat is kiezen voor jezelf toch ontzettend moeilijk. Toch zijn er standaard-zinnen die je kunnen helpen hier meer tegen in opstand te komen.

Aardig iets afwijzen

Bijvoorbeeld:
“wat ontzettend aardig dat je aan mij denkt, maar ik kan niet helaas.” Punt. Verder je niet verantwoorden is wel belangrijk hierbij, anders gaat men meehelpen zoeken naar een oplossing zodat je wel kunt.

Maar in het geval van een cadeau kun je meestal gewoon niet weigeren.

Bewaren van cadeaus

Maar wat doe je er vervolgens dan mee? Volgens Beatrijs ben je volgens de beleefdheidsregels niet verplicht jarenlang cadeaus te bewaren omdat het anders ondankbaar zou zijn.
Dat scheelt al weer. Doorverkopen kan ook best als iets kostbaars is; en doorgeven mag.

Dit laatste vind ik zelf tricky, want je moet dan goed onthouden van wie je wat gekregen hebt.

Wees blij met het gebaar; dat telt.

Ik denk dat het gebaar van een cadeau telt; evenals het gebaar van bedanken voor de moeite. Daar draait het om.
Wegdoen kan daarom prima; daarmee keur je zeker die persoon niet af en ook niet zijn of haar vrijgevigheid.

moederdagcadeautje.jpg

Beleving; geen spullen

Het beste is om mensen te laten weten dat je liever geen spullen meer krijgt; desnoods wel een beleving. Dat zijn mijn mooiste cadeaus als ik er op terug kijk!
In de loop der tijd zal men daaraan wennen. Zo kun je zelf als je ergens naar toe gaat ook meer op die manier gaan denken; natuurlijk wel in de geest van de ontvanger. Ook belangrijk: geef de inruilmogelijkheid nadrukkelijk als keuze en doe niet moeilijk als iemand daar gebruik van maakt.

Beatrijs is nog wel eens mijn redder in nood: zij weet precies de vinger op de zere plek te leggen, ook bij jezelf, en helpt je met een goede, beleefde, respectvolle ontsnappingsmogelijkheid.

Wat doen jullie met al je cadeaus?

print