Opruimen en organiseren op televisie; juist beeld?


Bijna altijd als mijn vak ter sprake komt wordt de televisie er bij gehaald: “zo erg als op tv is het bij mij niet hoor”. Dan vul ik direct aan dat de benadering in die opruim-shows vaak onprettig is. Ik verontschuldig me haast en maak duidelijk dat ik beslist niet zo werk.
Wat op televisie komt heeft niet veel met opruim’coachen’ te maken, waarbij je juist zelf leert hoe je het gaat doen en volhouden.

niet zelf opgeruimd

Opruimen op Televisie draait om emotie

Vervelend is dat elke keer weer, maar inmiddels tegelijk ook handig want ik kan meteen duidelijk maken hoe ik dan wél werk. Op televisie worden mensen soms tenenkrommend bestraffend toegesproken;
doe ik dus echt nooit.
Wie ben ik en zijn wij als buitenstaander om de ander een lesje te lezen?

Inmiddels weet ik dat achter iedere voordeur een verhaal schuil gaat; niet persé dramatisch, maar wel vaak een worsteling met alles wat er op het bordje ligt.
Of dat nu aan deze tijd ligt, de persoonlijkheid, óf aan de omstandigheden die soms ineens kantelen;
het is nu eenmaal zo en ik kom niet voor een moreel oordeel, maar een praktische aanpak.

Praktische, persoonlijke benadering als opruimcoach

Vooral dat praktische is telkens een enorme opluchting. Stoppen met doemdenken, aan de slag en de neerwaartse spiraal weer omhoog sturen. Juist die praktische aanpak werkt, omdat resultaat direct gevoeld wordt en zichtbaar is. Oefenen in opruimen en onderhouden moet je zelf doen.

Anderen die voor jou opruimen een schrikbeeld

Een team van buitenaf wat jouw huis onder handen neemt terwijl jij weg bent; daar moet je toch in je ergste dromen niet aan denken?
Nee, dat is zo respectloos naar alles wat er verzameld is en misschien wel deels behouden kan worden en gaat totaal voorbij aan wat dit veroorzaakt heeft.

Elk ding heeft een verhaal en zonder ons er in te verliezen lukt het altijd, mét iemand samen, recht te doen aan de verhalen. Soms met verdriet, maar vaker met opluchting afscheid kunnen nemen van iets helpt echt. Realiseren dat iets voorbij is hoort bij een proces en dat moet je zelf doen.
Thuis komen in een huis wat een ander voor jou bedacht heeft lijkt mij een nachtmerrie. Ik heb graag mijn eigen spulletjes om mij heen, oud en wel en misschien in de ogen van die ander niets waard, maar die waarde ken ik zelf wel toe.

Wegwerken chaos heeft tijd en aandacht nodig

Iets wat zolang gegroeid is heeft tijd nodig om afgepeld te worden. Met aandacht en volle instemming iets wegdoen werkt het allerbeste. Je weet wat je doet en voor wie je het doet. Je schept je eigen ruimte en lucht weer hiermee waarbij de opruimcoach een ondersteunende rol heeft. helpen kiezen en leren vol te houden is waar het mee gaat lukken.

Hoe denken jullie hierover?

print