“Al wat er blijft Herinneringen”


Een artikel over wat nooit verloren gaat en waar je, als je helemaal geen spullen meer hebt of wilt, nog het meeste plezier aan kunt beleven: herinneringen. Eigenlijk het kostbaarste wat er te vinden is.

En ineens begrijp je dan waarom een lied zoveel mensen raakt. Eerder vond ik het , vooral door Sonneveld zelf, nogal pathetisch gezongen dit sentimentele lied. Maar dan
ben je zelf op dit punt beland en klinkt het lied als nooit tevoren:
‘Het dorp’  van Wim Sonneveld.

het maakt me wat Melancholiek

Afgelopen weekend toen we onze zoon met de auto weer terug brachten naar zijn woonvorm klonk Guus Meeuwis door de box met zíjn versie. Op de CD ‘Hollandse meesters’ staat een fanfare-achtige versie, maar de tekst kwam vooral ineens helemaal binnen. Temeer omdat ik met een vriendin kort ervoor naar het dorp van onze jeugd terug waren geweest.

Voor wie hier ook mee te maken heeft begrijpt waarschijnlijk wat ik bedoel: je snapt en voelt helemaal dit melancholieke gevoel van iets wat er niet meer is. Naast de dierbaren die je verliest, verlies je ook een fysiek deel van wat eens helemaal bij jou hoorde en waar je thuis was.

het is waar ik ben opgegroeid

Wat heerlijk dat er internet bestaat en je je even helemaal kunt laten gaan met duiken in dat gevoel van ‘vroeger is weg’.
Gelijk ben ik op internet gaan zoeken en vooral die versies die ‘klein’ gezongen zijn raken mij het meest. Deze versie van Guus is voor mij telkens dikke keel en vind ik het allermooiste:

Dit dorp ik weet nog hoe het was

de boerenkinderen in de klas,
het vee, de boerderijen.

Sonneveld zelf klinkt in deze versie minder pathetisch, klein en mooi:

dit dorp van toen het is voorbij

Als laatste een klein stukje orgel-spel wat helemaal past in mijn jeugd, ontroert en oneindig weemoed stemt:

al wat er bleef voor mij, herinneringen.

Dit artikel verscheen eerder op mijn, inmiddels gestaakte, andere blog.

print

Geef een reactie